Warning

JUser: :_load: Unable to load user with ID: 807
Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Εικαστικά - Η ασίγαστη πλησμονή στο αχανές της αφαίρεσης / Γιώργος Ζογγολόπουλος

Κατηγορία People
Διαβάστηκε 1452 φορές
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Γιώργος Ζογγολόπουλος 
Στο σπουδαίο έργο του διακεκριμένου εικαστικού και γλύπτη ήταν αφιερωμένη η αναδρομική έκθεση που διοργάνωσε το καλοκαίρι το Ίδρυμα Γουλανδρή στην Άνδρο

Τ ον αποκαλούσαν ο «αιώνιος έφηβος» καθώς το έργο του, παρά το γεγονός ότι εκτείνεται σε μια περίοδο 80 περίπου χρόνων, παρουσίαζε μεγάλη ποικιλία και μια συνεχή τάση για ανανέωση. Γεννημένος το 1903 στην Αθήνα, με τόπο καταγωγής την Κορινθία και μεγαλωμένος σε οικογένεια νομικών, ο Γιώργος Ζογγολόπουλος εμφάνισε ήδη από τα παιδικά του χρόνια μια ιδιαίτερη κλίση στη ζωγραφική και το σχέδιο. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και ενώ ήταν ακόμη φοιτητής, εργάστηκε στο πλευρό του σπουδαίου Έλληνα αρχιτέκτονα και αρχαιολόγου Αναστάσιου Ορλάνδου, στο Υπουργείο Παιδείας. Μέσα από τη συνεργασία αυτήν ο Ζογγολόπουλος ήρθε σε επαφή με την αρχιτεκτονική, η οποία και καθόρισε το καλλιτεχνικό του έργο.

 

 

Τα πρώτα χρόνια και η πορεία προς τον Μοντερνισμό

Τη δεκαετία του 1940 ταξιδεύει στο Παρίσι και έρχεται σε επαφή με νεωτεριστικά κινήματα. Στα πρώιμα έργα του δουλεύει με το μάρμαρο και τον ορείχαλκο και ασχολείται κυρίως με παραγγελίες προτομών και μνημείων. Λαμβάνει μέρος στη Μπιενάλε της Βενετίας, με την οποία θα συνδέσει ο όνομά του για τα επόμενα εξήντα χρόνια -τελευταία φορά που πήρε μέρος ήταν το 2001, σε ηλικία 99 ετών, με το γλυπτό «Πεντάκυκλο». Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ταξιδεύει στο Παρίσι και στην Ιταλία οπου δέχεται την εμφανή επιρροή του κινήματος της αφαίρεσης. Από το 1970 και μετά εισάγει στο καλλιτεχνικό του έργο την κινητική τέχνη και τη διαφάνεια των υλικών. Το 1987 συναντάμε για πρώτη φορά στο εικαστικό λεξιλόγιο του την ομπρέλα, μοτίβο που θα τον κάνει γνωστό στο ευρύ κοινό. Το περίφημο έργο του «Ομπρέλες» παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1993 στη Μπιενάλε Βενετίας και το 1997, τοποθετήθηκε στην Παραλία της Θεσσαλονίκης, για να γίνει ένα από τα πλέον δημοφιλή και εμβληματικά γλυπτά σε δημόσιο χώρο. Πνεύμα ανήσυχο και δραστήριο, ο Ζογγολόπουλος συνέχισε να δημιουργεί έως και το τέλος της μακράς ζωής του με την ίδια ασίγαστη πλησμονή που διακρίνει έναν έφηβο. Αν και καθιερώθηκε αποκλειστικά ως διαπρεπής γλύπτης, υπήρξε παράλληλα και ένας εμπνευσμένος αρχιτέκτων του μοντέρνου κινήματος καθώς και ένας προικισμένος χειριστής του χρωστήρα και της σχεδιαστικής γραφίδας.


Interminable plenitude in the vastness of abstraction

Last summer the Goulandris foundation organized a retrospective exhibition of the work of a distinguished sculptor, the late George Zongolopoulos

H e was often called the “ eternal teenager” as his work contains great variety and a continuous tendency for renewal, despite the fact that it extends over a period of eighty years. Born in Athens in 1903 and brought up in family of lawyers, George Zongolopoulos has showed a talent in art since his early childhood.He studied in the Athens School of Fine Arts and while still a student he worked as an assistant of the renowed architect and archaeologist Anastasios Orlandos at the Greek Ministry of Education. His spell under Orlandos was his first step in his occupation with architecture, which later became a major part of his artistic career.

 

Early artistic career - Moving towards Modernism

In the 1940’s he travelled to Paris where he came into contact with Modernism. In his first artworks he used marble and bronze while he mainly focused on orders for busts and other monuments. He participated in the Venice Biennale which he connected his name with for the ensuing sixty years.The last time he took part in this organization was with his sculpture “Five Circles”, or “Pentacyclist” at the age of 99 ,in 2001. At the beginning of 1950’s he visited Paris and Italy where he was highly affected by abstraction. Since 1970 he had introduced Kinetic art together with the element of light in his creations. In 1987, Zongolopoulos introduced his signature artwork “Umbrellas” in his artistic expression, a theme which would make him known to a broader public. Moreover, in 1993 his remarkable exhibit “Umbrellas” was presented in the Venice Biennale for the first time and in 1997 it was installed in Thessaloniki’s new seaside, Zongolopoulos continued producing art with the same incessant plenitude of a teenager until the end of his long life. Although he was established as a renowed sculptor, he had always been an inspired architect as well as an accomplished handler of the brush and stylus.